मुख्य सामग्रीवर वगळा

शिवना मायच्या कथा..! भाग नऊ

शिवना मायच्या कथा..! भाग नऊ 

रात्र हिवानं सरली तसं मी पहाटेच परसदारी असलेल्या लाकडी खाटेवर जाऊन गोधडी घेऊन पुन्हा झोपून राहिलो,एरवी माय उठली अन् अंगण झाडून सडा रांगोळी करत बसली. माय तिचं आवरून भाकरी करायला बसली सूर्योदय होऊन सुरू पिंपळाच्या पानांच्या आडून घराच्या चौकटीच्या आता शिरला तसं मायना मला आवाज दिला..!

छोटे सरकार होतयाका उठतोयो का..!
मी अंगाला आळोखे देत उठलो खाटेवर असलेली गोधडी घडी घालून तिला घडोंचीवर फेकले अन् दातून घेऊन दात घासत बसलो होतो, येणाऱ्या जाणाऱ्या लोकांना न्याहाळत होतो.

तितक्यात मायना पुन्हा आवाज दिला,
छोटे सरकार बाळंतपण आजच्या दीस..!
मी हसतच हातातली लिंभाऱ्याची काडकी फेकली अन् मायला बोलता झालो,
आजच्या दीस काय करायचं माय झालीया झालीया बाळंतीण तुझी लेक..!

अन् हसतच मी कुंडीतून पाणी घेतलं मावा खालल्यावर जश्या गुळण्या कराव्यात तश्या गुळण्या करून माय जवळ चुल्हंगनापाशी येऊन बसून राहिलो. 

चहा उकळी आलाच होता मायनं मला एका कान तुटक्या कपाला जलमरच्या थाटलीत पार उतू जास्तोवर चहा वतला. मी पिठाच्या डब्यावर उभं राहून बाजाराच्या पिशवीत असलेले बटर काढून चहा संगतीने गिळत बसलो.

पहाटेचा पार कलून गेला अन् माझं हळूवार आवरासावर चालू होती मायना वावरात सरकी निंदायला जायचं म्हणून बिगीबीगी आवरून घेत वावरात दुपारच्या न्याहारीला भाकरी अन् बोंबलाच्या खुडीचं कालवण एका पेंडक्यात बांधलं अन् माय मला आवाज देत मोठ्यानं कल्ला करू लागली .

उठ की छोटे सरकार न्हाऊन घ्यावं, तुझ्यासारखी पोरं बघ न्हाऊन धुवून निघालीसा कामा धंद्याला तू शहराकडेच बरा राहतो म्हणजे कसं वेळीत उठण,अंघोळ पाणी करून कंपनीत जाणं होतं तुझं. गावाला आलं की तू त्या गावातल्या येड्या आश्यागत कामाला येडे घालत राहतो. असं बरच काही दटावून माय वावरात कामाला जायचं म्हणून आवरू लागली.

मी अंगाला आळोखे पिळोखे देत उठलो माठाच्या खाली असलेल्या धाऱ्यात टपकत्या पाण्यात कप अन् थाटली टाकून बाहेर चुल्हीजवळ आलो.

गावाकडे येऊन आठ दिवस कसे सरून गेले मला कळले नाही. गावातले मित्र-मंडळी, जवळचे लोकं अन् आयुष्याच्या शेवटच्या घटका मोजणाऱ्या माझ्या माय-माउलींना भेटून छान वाटू लागले होते. काल दुपारच्याला झोल्याआईच्या संगतीनं तिनं तोडलेले यळूचे बांबू झोल्याआईला तोलाना झाल्यानं, मी ते तिच्या झोपडीपर्यंत ओढीत-ओढीत पहोच केले. अन् कोरा चहा घेऊन घरला निघून गेलो होतो.

गावच्या बकऱ्या राखुळीला घेऊन जाणारा राखुळ्या जेव्हा दारात मायला ओरडला,
जनी नानीये शेरडं कुठशीक हायसा..?

त्यानं दोन-तीन वेळा आरोळी दिली, माय परसदारच्या विहिरीतून पाणी शेंदत असल्यानं तिला त्याचा आवाज काही गेला नसावा.

दम की लगा,वजीस जरा..!

 लपाय आपटत मी आमच्या शेरड ठेवायच्या सप्परातून आमची चारी-पाची खांडकं दाव्यातून सोडवून राखुळ्याच्या हाती दिले अन् तो निघून गेला. मी त्याला अन् वावरात जाणाऱ्या लोकांना खाटेवर बसून बघत राहिलो, गावातली समदी लोकं कामाधंद्याला निघाली होती. आजबा पण केव्हाच वावरात दूध काढायला म्हणून गेला होता.

चुल्हंगनावर मायना माझं पाणी ठीवले होते. पाणी इसनाला आल्यासारखं आवाज करत गरम तापलं काय अन् उकळल काय एकच होतं. मी खाटेवरची गोधडी अन् पांघरून घडी घालून तिथूनच घडोंचीवर फेकली.
पाणी काढून न्हाणीघरात जाऊन घंटाभर अंघोळ करत वजरीने आंग घासत बसलो. थंडीच्या दिवसांमुळे अन् रातच्या वावरातल्या पाणी भरण्याच्या पाळीमुळे सगळं अंग ऊलून गेलं होतं.

घंटाभरच्या अंघोळीनंतर गाडीच्या फुटक्या आरश्यात बघून, बोकड्यासारखे वाढलेले केस फनीने मागे सारून, गंद-पावडर करून मी पुन्हा गिल्लासभर चहा अन् एक गरमागरम पोळी गिल्लासात कोंबून खाऊन घेतली.
देऊळात देवाला अगरबत्ती लावायला म्हणून साऱ्या गावच्यामागून देवळाकडे निघालो.

आठ दिवसांची सुट्टी कशी सरली कळलं नाही. उद्या पुन्हा शहराच्या वाटा जवळ करायच्या या विचारानं मला भरून आलं अन् मी देवळातून पाय पडून गावातल्या शेवटच्या घटका मोजणाऱ्या माझ्या माय माऊलीशी गप्पा करत बसलो.त्यांनाही आपुलकीनं असं विचारपूस करणारं कुणी भेटलं की, बरं वाटत असावं म्हणून मी ही घटकाभर पिंपळाच्या पारावर बसून गप्पा करत राहिलो.

येणारे-जाणारे क्षण दोन क्षण उभे राहून विचारपूस करायचे अन् पुन्हा त्यांच्या वाटेल निघून जायचे. आपल्या माणसांची विचारपूस करावी तशी ते विचारपूस करत त्यामुळं माझ्याही जीवाला बरं वाटायचं. गप्पात दुपार कशी कलुन गेली कळलं नाही, तसं मी घरी येऊन उद्याच्या पहाटेच्या लाल परीने शहराला जायचं म्हणून बॅग भरायला घेतली..!

क्रमशः
Bharat Laxman Sonawane 


टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

गोष्ट आस्तेचा विषय असलेल्या भाषा,संस्कृती जतन संवर्धनाची..!

गोष्ट आस्तेचा विषय असलेल्या भाषा,संस्कृती जतन संवर्धनाची..!  काही दिवसांपूर्वी जगाच्या पाठीवर एका सभ्यतेचा,संस्कृतीचा अंत झाला "मैन ऑफ द होल" कोण होता ? काय करत होता ? कसं आयुष्य जगत होता ? त्याचं राहणीमान कसं होतं ? हे आपल्याला काही माहीत नाही. अक्षरशः त्याचं नाव काय होतं हे ही आपल्याला माहीत नव्हतं,आपणच त्याला तो खड्डे खोंदायचा म्हणून "मैन ऑफ द होल" हे नाव दिलेलं.जे त्याच्या उभ्या हयातीत त्यालाही माहीत नव्हते. २६ वर्ष तो एकटाच भटकत राहिला अॅमेझोनच्या जंगलात, अनेकदा त्यालाही त्रास देण्यात आला. परंतु जेव्हा ब्राझील सरकारला हे कळले की तो त्या जमातीतील शेवटचा माणूस उरला आहे, तेव्हा मात्र त्याला संरक्षण देण्यात आलं. तो राहत असलेला भाग संरक्षित क्षेत्र म्हणून संरक्षित करण्यात आला. त्याच्या जाती-जमातीतील तो शेवटचा व्यक्ती ज्याला "जगातला सर्वात एकटं राहणारा माणूस" म्हणून ओळखल्या जात असे. २३ ऑगस्टला ब्राझीलमध्ये त्याचे निधन झाले. ब्राझीलच्या जंगलात गेली २६ वर्ष तो एकटा वेगवेगळ्या ठिकाणी राहत होता. अखेर २३ ऑगस्ट रोजी पालापाचोळ्यापासून बनवलेल्या त्याच्य

Gautala Wildlife Sanctuary आणि बरच काही..!

Gautala Wildlife Sanctuary आणि बरच काही..! खास संपूर्ण महाराष्ट्रातील अनेक पर्यटकांच्या आग्रहास्तव कन्नड तालुक्यातील पर्यटन स्थळांची एकत्रित संपूर्ण माहिती देण्याच्या विनंतीस मान देऊन हा कन्नड तालुक्यातील गौताळा अभयारण्य,कन्नड शहर,अंबाडी प्रकल्प,कालीमठ येथील कालिका माता मंदिर,पितळखोरा लेणी,पाटणा देवी मंदिर,सुरपळा डोंगररांगा,कन्नड चाळीसगाव घाट परिसर या आणि इत्यादी सर्व पर्यटन स्थळांची माहिती एकाच लेखात संकलीत करून देण्याचा प्रयत्न केला आहे..!   औरंगाबादपासून ७५ कि.मी अंतरावर असलेले गौताळा अभयारण्य कन्नड तालुक्यात येते.आपण पावसाळ्यात निसर्गसहलीसाठी,ट्रेकिंगसाठी आवर्जून भेट द्यावं असंच हे अभयारण्य. डोंगरदऱ्यांच्या कपारी,खाणीतून वाट काढत उंचावरुन कोसळणारे धबधबे,पुढे त्याच धबधब्याचे होणारे चंदन नाल्यासारख्या नाल्यात होणारे रूपांतर.उंचच उंच हिरवीगार वनराईने नटलेली डोंगरे डोळ्याचे पारणं फेडतात.पावसाळा लागला की पर्यटनासाठी पर्यटक वर्ग मोठ्या प्रमाणात गौताळा अभयारण्याला भेट द्यायला दरवर्षी येत असतो. आपणही या ठिकाणी एकदा येऊन या ठिकाणाला भेट द्यावी,जेणेकरून निसर्गाने दिलेलं सर्वस्व आ

एकटेपणाचा सहवास..!

एकटेपणाचा सहवास..! हजारो माणसांच्या सहवासात जेव्हा आपल्याला एकटेपणाची जाणीव होईल किंवा एकटं वाटेल तेव्हा माणसांच्या सहवासात आपण जगत असलेलं आयुष्य सोडून,मनाच्या तळाशी चालू असलेल्या असंख्य विचारांना घेऊन मनाचा तळ घाटायचा आणि झोकून द्यायचं स्वतःला त्या खोल दरीत.जिथवर सामान्य व्यक्तीचं विचारांनीसुद्धा पोहोचणं शक्य नसेल..! कारण हजारो माणसांच्या सहवासात एकटं वाटणारी व्यक्ती विचारांनी सामान्य अन् मनाने नॉर्मल असणारी नाहीये.तिच्या आत एकाचवेळी असंख्य गोष्टींचा विचार,कल्पना करणारी माणसं त्या व्यक्तीच्या मनावर विचारांनी स्वार झालेली असतात..! अशी माणसं ओळखणे खूप सहज अन् सोप्पे आहे.परंतु त्यांच्या मनात चालू असलेल्या असंख्य गोष्टींचा तळापर्यंत पोहचून त्या व्यक्तीच्या मनात काय चालू आहे हे नॉर्मल आयुष्य जगणाऱ्या व्यक्तींना ओळखणे सहज सोप्पे असे नाही..! अश्या माणसांना काळोख जवळचा वाटतो,भर दुपारच्याभरात त्यांना उन्हं असतांना डोंगरदर्यातील कपार्यांच्या सहवासात झळया तुटण्याऱ्या उन्हाला न्याहाळणे आवडते. डोंगरातील मातीला घामेजलेल्या हातात घेऊन खाली टाकून द्यायला आवडतं,तिचं उष्ण असणं अनुभवायला आवड