आठवणींना उजाळा बाजारातल्या

नेहमीप्रमाणे मी अन् आई सायंकाळी भाजीमंडी मध्ये भाजीपाला आणायला गेलो. भाजीपाला आणायला आई सोबत जायचं म्हंटल की मला खूपच जीवावर येतं . कारण आई ४-५ भाज्या घ्यायला कमीत कमी एक तास तरी लावते. म्हणजे भाव वगैरे करत नाही पण व्यवस्थित नीटनेटक सगळं कसं. पण हल्लीना मला आई बरोबर भाजीपाला घ्यायला जाण्यास आवडायला लागलं होते. म्हणजे आई मंडीत गेली की मी तिथंच गाडी लाऊन आजूबाजूच्या लोकांना न्याहाळत बसायचो. कोण कसा बोलतो?कोण काय करतो? कोणाचं कुठे लक्ष आहे?मज्जा यायची यात तर नेहमी प्रमाणे आई गेली मी गाडी लाऊन निरीक्षण करत बसलो होतो.आपण म्हणतो जागतिक मंदी चालू आहे पण इथ असं काही दिसत नव्हते.रोजच्या जीवनातील लागणाऱ्या वस्तू घेणं समजु शकतो पण लोकांची चैन काही कमी झाली नव्हती. म्हणजे ते देशी दुकानातून दारू पिउन येणारे तरुण,म्हातारी माणसे मस्त कुठलही टेन्शन नसलेली भासत होती. मस्त एक एक शेंगदाणा खात खात गेट बाहेर आले की बाजूला पचकन थुंकत चहूकडे बगत चालत होते,जस की काय आम्ही खुप मोठं कार्य करून आलो. बाजूलाच एक वाइन शॉप पण होत जिथं जरा हाय प्रोफाईल लोकं भारी मधली दारू घेऊन पार्सल कागदात पॅक करून ते पण निघायचे. बाजूलाच काही टपरीवर बसलेली लोक त्यांचे विषय ऐकण्यात मज्जा येत कुणी राजकारण, कुणी घरचं टेन्शन,कॉलेज ची मुलं काही अभ्यास, काही ही अशी ती तशी गोष्टी करत बसलेले,कुणी मात्र कामा निमित्त बसलेलं. कुणी बटर विकत, कुणी करदोरे, लाह्या,बत्तशे,मुरमुरे ,शेव विकत होतं. एकुण काय तर आपला देश किती वेग वेगळे रूप आपल्याला एका सार्वजनिक ठिकाणी दाखुन देतो. हा विचार करत बसलो तितक्यात आई आली होती अन् आता घरी निघायचं होतं.....मग प्रश्न पडून जातो #incrediable India हाच का ?
लिखित: भरत सोनवणे,(सौमित्र). औंरगाबाद.