मुख्य सामग्रीवर वगळा

एक वेगळं आयुष्य..!

एक वेगळं आयुष्य..!


दहा-बारा वर्षांपूर्वीचा तो काळ काहीलीच्या उन्हात मी  फुल चड्डी घालून लाल मातीच्या फुफाट्यात चालत होतो.जिथवर नजर जाईल तिथवर लाल मातीचा फुफाटा,दूरपर्यंत डोळ्यांना दिसणाऱ्या पायवाटा,वाळलेले गवत,चपलीच्या आत घुसून पायाला टोचणारे कुसळ अन् डोक्यातून येणारे घामाचे ओघळ टिपत मी चाललो होतो..!

जसं एकदाचं गेटवर आलो तसा अंगाला थंडावा अनुभवयाला आला.क्षणभर घाम टिपून कॉलर नीट केली अन् लाल मातीत माखलेल्या चपलेला डांबरी रस्त्यावर आपटीत-आपटीत मी रस्त्याला लागलो. 

रस्त्याच्या दुतर्फा बाजूंनी मेहंदीची झाडं लावलेली होती,वेळोवेळी कटिंग केल्यानं ती मस्त उंचीला कमी अन् डेरेदार झाली होती.त्यांच्या सावलीत मी चालत होतो,तेरा वर्षांचा मी उंच असल्यानं त्या झाडांच्या वरच्या फाट्या माझ्या डोक्याला लागत होत्या अन् मी  त्या फाट्याला लागलेल्या कोवळ्या पानांचा मेहंदीचा सुगंध हुंगत हुंगत रस्त्याच्या कडेने चालत होतो..!

दूरवर कुठल्याश्या किड्याचा किर-किर असा आवाज येत होता,उन्हाळ्याच्या सुट्ट्या लागल्या असल्यानं सगळी पोरं,सर लोकं घरी गेली होती..!

रस्त्यानं मी एकटा चालत होतो मला तरळ भरली अन् मी झाडाला लागून असलेल्या ठिबकच्या नळीतून उडणाऱ्या तूषारास तोंडात धरून ते पाणी पिऊ लागलो.दहा मिनिटं चाललो अन् विद्यालयाच्या कमानी गेटवर आलो,तिथं मस्त गुलाबाच्या फुलांचा बाग असावा अशी झाडं लावली होती..!

गेट जवळ एक तुटकी खुर्ची टाकलेली होती,तिथं एंट्री रजिस्टर होतं मी माझं नाव,गाव,काम सगळं लिहले अन् एक माझी सही हाणून दिली.निपचित त्या खुर्चीवर डोळे लावून पडून राहीलो..!
दहा-पंधरा मिनिटांनी बाकी पाच सहा पोरं आली सर आले अन् मी शाळेच्या पिवळ्या रंगाचा भिंती अन् पांढऱ्या रंगाच्या फरश्या न्याहाळीत त्या विद्यालयातील विद्यार्थ्यांच्या खाणाखुणा जागोजाग बघत चालू लागलो..!

पुन्हा एका कागदावर नाव,गाव लिहले अर्ज केला अन् त्यावर फुटू चिपकीला अन् मास्तर पुढं अन् आम्ही मागं करीत चालू लागलो.अखेरला भले मोठे कॉप्युटर असलेल्या रुममध्ये आम्ही आलो तिथं असलेला झावळा अंधुक प्रकाश सरांनी कुठलं बटण दाबले अन् कॉम्पुटर चालू झालं..!

पुढे सर दहा मिनिट काहीतरी सांगत राहिले अन् आम्ही रफ वहीत ते लिहून घेत राहिलmसरांनी मग सगळ्यांना एक-एक करून एका-एका कॉम्पुटरवर बसवलं.इंटरनेट चालू झालं अन् गुगल चालू करायला लावलं सर म्हंटले ते आम्ही करत होतो कॉम्युटरवर चित्र काढले,नाव काढले,सिव्हील इंजिनिअर सारखं दोन-चार घर बांधले अन् मग सर म्हंटले चित्र काढा..!

सर बाहेर गेले अन् आम्ही पृथ्वी असलेल्या चिन्हावर क्लिक करून मराठीत नासा टाईप केलं अन् असंख्य व्हिडिओ दिसू लागले गृह,तारे,यान,अन् माझं आजवर कल्पनेत असलेलं विश्व माझ्या डोळ्यासमोर दिसू लागलं,मी ते बघत बसलो..!

झावळा-अंधुक प्रकाश असल्यानं अंधारात हे सर्व बघण्यात भारी मज्जा होती,एकदमच लाईट गेली कॉम्प्युटर आपोआपच बंद पडले मग बटन दाबून बंद करायचे की आपोआपच बंद होवून जातात बटन हे मला काही कळलं नाही.काही दहा पाच मिनिटांनी सर आले..!

मग सर म्हंटले चला लाईट गेली आजचं प्रात्यक्षिक संपले,आता आपण थिअरी शिकू.
मग सरांनी दुसऱ्या वर्गात आम्हाला नेले,तिथे त्याच शाळेतील मुलांचे पेन,वही,कंपास,पुस्तक पडलेले होते सरांचे शिकवण्याकडे दुर्लक्ष करून आम्ही हे सर्व बघत बसलो.अखेर सरांनी पाठांतर म्हणून काही कॉम्प्युटरशी जोडून असलेले शब्द आम्हाला घरी अभ्यासाला दिले..!

CPU- Central Processing Unite.
MB-MegaByte.
GB-GigaByte.
TB-TeraByte.
गृहपाठ घेतला अन् वर्ग सुटला..!

आलेला रस्ता सोडून मी दुसऱ्या वाटेनं निघालो गुडघ्यापर्यंत वाळलेले गवत अन् त्यात असलेली पायवाट शोधत मी हापश्यावर पोहचलो.भलतीच तहान लागली होती हापश्याला हापसून पोटभर पाणी पिलो,हापश्याला लागून असलेल्या नाल्यात जावून न्याहाळत बसलो वाहणारं पाणी,हिरवं गवत,निळी,पिवळी गवतफुले अन् पंचवीस तीस मिनिट डोळे बंद करून झोपून राहिलो त्या गवतातच..!
अन् अश्या प्रकारे माझा कॉम्प्युटर शिकण्याचा पहिला अन् शेवटचा दिवस संपला..!

Written by
Bharat Sonwane.

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

समुद्राच्या गोष्टी..!Dr. Nishigandha Nikas

समुद्राच्या गोष्टी..! Dr. Nishigandha Nikas  कितीही हुसकावले तरी हे दुःखजर्जर कावळे त्यांच्या सावल्यांच्या गाठी बांधून जातातच माझ्या कुडत्याला त्या सावल्या सोडवता सोडवता किती काटे मोडून घेऊ मी पायात ? आधी किती काटे मोडलेत त्यांचे हिशोब नेमकेच कुठे पूर्ण केले होते मी ! ह्या सावल्यांमुळे, ह्या काट्यांमुळे नक्कीच उशीर होणार मला ! नदीला भेटून, समुद्राच्या गोष्टी पाठवून द्यायच्यात मला ! साधारण आठ दिवसांपूर्वी. डॉ.निशिगंधा यांचा हा काव्यसंग्रह सस्नेह भेट मिळाला. यापूर्वी डॉ.निशिगंधा यांच्याशी बोलण्यातून समुद्राशी एकरूप झालेल्या नदीच्या कथा, कविता अनेकदा ऐकून झाल्या. त्यावर बोलणं झालं. त्यामुळं डॉ.निशिगंधा यांचं नदी आणि समुद्राशी असलेलं प्रेममय नातं कवितेशी किती एकरूप आहे हे जाणून होतो. डॉ.निशिगंधा यांनी जेव्हा हा हस्तलिखित दस्तावेज माझ्या वाढदिवशी मला भेट पाठवला. तेव्हा खरतर अनामिक एक वेगळा आनंद झाला होता. वाढदिवसाला पुस्तकं गिफ्ट पाठवणारी मैत्रीण आयुष्यात असावी असं खूप वाटायचं अन् या वाढदिवसाला ही मैत्रीण वाट्याला आली. खूप आनंद झाला, खरतर या सगळ्यामागे असलेल्या त्यां...

"मला उध्वस्त व्हायचंय"

मला उध्वस्त व्हायचंय..! मला उध्वस्त व्हायचंय..! "मला उध्वस्त व्हायचंय" पद्मश्री कवी दिवंगत नामदेव ढसाळ यांच्या पत्नी मल्लिका अमर शेख यांचं हे आत्मचरित्रात्मक पुस्तक.फावल्या वेळेत वाचलं अन् या पुस्तकाने अनेक अनेक प्रश्न देऊ केले,कवी नामदेव ढसाळ यांची ओळख माझ्या लेखी जी आहे ती म्हणजे विद्रोहाशी भाष्य करणारा हा एक कवी... कवी अन् दलितांच्या (हा शब्द मला इथे योग्य वाटत नाही) हक्कासाठी आपलं उभे आयुष्य देणारा विद्रोही कवी इतकीच काय त्यांच्याशी माझी ओळख.  खरतर हे आत्मचरित्र नसुन,पुरुषप्रधान समाजात स्त्रीची हेटाळणी,समाज पुरुषप्रधान संस्कृतीकडे कुठल्या नजरेने बघतो अन् तीच नजर स्त्रीला समाजात कोणत्या नजरेनं बघते यावर भाष्य करणारं हे पुस्तक.जे की खूप विवादाचे ठरलं,पण यातला वाद-विवाद कश्यासाठी होता..? हा ही एक प्रश्न मला पडला आहे...  तो वाद कवितेच्या पलिकडल्या संसारातील नामदेव ढसाळ यांच्यावर उघडपणे त्यांचा पत्नीने लिहण्यावर होता की,स्त्री बद्दल समाजात जी भावना होती ती कायम राहावी यासाठी होता,हे ही कळून चुकलं नाही.मुळात त्यांनी म्हंटल्याप्रमाणे इथे मला हे ही पटते की,एक कवी,एक च...

आयुष्यात वेळोवेळी केलेलं Move on..!

आयुष्यात वेळोवेळी केलेलं Move on..! काही लोकांच्या जगण्याला अन् काही लोकांच्या लिखाणाला असह्यतेचा श्राप असतो,त्यांचं जगणं असो की त्यांचं लेखन करणे असो एक अनामिक हुरहुर अन् एक भटक्या जीवाची भावना त्यांच्या लेखणीतून नियमित सामोरी येत असते..! निरर्थक जगण्याला जसं कुठलंही कारण नसतांना जसं ती व्यक्ती जगत असते अगदी तसंच ती निरर्थक लिहतही असते..! त्या असह्यतेचा श्राप असलेल्या व्यक्तीला रापलेल्या उन्हात लाल मातीच्या फुफाट्यात आपली वाट शोधायला हवी हवीशी वाटते,ती वाट संपूच नये असे वाटते. मरलेल्या काट्या कुट्याच्या रानात त्यांना मनसोक्त मानेवर येणारा घामाचा थेंब टिपत,मुंग्यांनी केलेल्या वारुळला न्याहाळत राहायला आवडतं.नव्यानं बांधलेल्या छोट्या दिमकांच्या बांबिला जवळून हातावर घेऊन हातावर त्यांचे लाड करून घ्यायला आवडतं..! दुपारच्या भर उन्हात लाल मातीच्या वाटेनं चालत असताना,कोरडे शुष्क पडलेल्या तणास सुगंध असल्याची खोटी जाणीव स्वतःला देत त्या कोरडे शुष्क तणास जमिनीशी लगट करून चुंबून घेऊन,त्याचा तो कोरडा शुष्क सुगंध छातीत भरून घ्यायला आवडतं..! उन्हाचे चटके अन् पावसाचे थेंब,हिवाळ्याची थंडी स...