मन जुळून येतं पण,बोलणं असह्य वाटू लागते.तुझ्याबद्दल मनात चांगले विचार आहे,पण त्या Positive Vibes दिसून येत नाही.मन कागदांवर चार गोष्टी व्यक्त करून मोकळं होतं,पण जेव्हा ते आत्मसात करायची वेळ येतेना ते करता येत नाही...
रडू येतं पण आसवांच डोळ्यांतून येणं होत नाही,कधीतरी विचारांचा बांध फुटला अन डोळे अश्रूंपासून वेगळेही झाले,तरी उशी ओली होत नाही.तुझ्यासाठी मनातले विचार ओठांवर येणं,पण तिथंच त्यांचं घुटमळत सांजेच्या प्रहरी अस्ताला जाणाऱ्या सूर्यासोबत अस्ताला जाणं...किती अस्वस्थपणाचे बोलके मुखवटे घेऊन जगत असतो नाही का आपण..?
कॉल आला आहे,रिसिव्ह करूनही फक्त बोलणं ऐकत राहणं.कधीतरी खूपच मनातील भावना हळव्या झाल्या तर,टेक्स्ट मॅसेज टाईप करणं,इथेही स्पॅस देतांनाची तडजोड बॅकस्पेसमध्ये बदलून जाणं.इतकी तडजोड सहन करून मॅसेज पाठवनं आणी तो, seen होऊनही प्रतिउत्तर न येणं...
हे सगळ मनाला हळवे करून आशेवर जगते ठेवण्याचे खेळ आहे....
अलीकडे जसे बोटे मोबाईल स्क्रीनला स्क्रोल करत राहतात,तसेच आॅफीसमधल्या विंडोग्रिलची काच,त्या बर्फी कलरच्या पडद्या पलीकडचं निलगिरीचं झाड मी बघत असतो...
त्याचं शेवटच्या घटका मोजणारं आयुष्य मला ते दाखवत आहे,दिसत आहे,पण बघणं होत नाही. त्याचं अस्तित्व फक्त मला त्याच्या सुगंधातून कळत आहे,कधीतरी ते सुखलेलं लाकूड झालेलं झाड उंन्मळून पडेल सांगता येत नाही.त्याच्या अस्तित्वाच्या खुणा शोधत मी पण आतून त्याचा होत आहे... माझं काय अस्तित्व आहे ? या प्रश्नाची मांनगुटीवर तलवार कायम लटकलेली असते तिचं मी काय करू..?
जगण्यात फरफट चालू आहे पण स्वीकारणं जमत नाही.रितेपणाच्या ओंजळीत असंख्य रातराणींच्या फुलांची बहार आहे,पण मला सुगंध घेता येत नाही,याही पुढे उभं आयुष्य वेठीस पडलं आहे अन् मला आठवणीत रमायला आवडतंय....
शेवट इतकंच की निर्णय घ्यायचे आहे,पण मला ती पण घेता येत नाहीये...
अन् घेऊन चुकलेच कधीतर मग त्यातून सावरणे मला सहजासहजी जमत नाहीये....
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा