मुख्य सामग्रीवर वगळा

स्वप्नांचा पाठलाग अन् खुप काही..!

स्वप्नांचा पाठलाग अन् खुप काही..!


मला माणसांच्या सहवासात राहण्याचा कितीही कंटाळा असो परंतु एका त्या स्टेपला गेलो की असं वाटतं की आपण सभोवताली असलेल्या माणसांच्या सहवासात रहायला हवं.कारण निसर्ग खूप देतो आपल्याला त्याच्या सहवासात राहिलं की;पण कुठेतरी एकवेळ अशी येते की माणसांचा सहवास आपल्याला हवाहवासा वाटू लागतो..!

आयुष्यात आलेली असंख्य वळणं अन् त्या वळणावर भेटलेली कित्येक माणसं कोण कसं,कोण कसं,कुणाच्या वागण्यातून कशी वागणूक मिळाली,कुणी कसं मैत्रीच्या पलिकडे जावून माझ्यावर त्यांचा जीव ओवाळून टाकला तर कुणी काय तर कुणी काय..!
अनेक वाईट अनुभवसुद्धा येऊन गेले अन् मग साधं काही वेळच्या सहवास,मैत्रीसाठीसुद्धा मी माणसांना पारखून घेऊ लागलो.इतकं सर्व होवूनही माणसांचा सहवास तितकाच हवाहवासा होता..!

मी शहरात बऱ्यापैकी जुना असल्यानं कित्येक मित्र झाले,कित्येक सोडून गेले,कित्येकांना मीच वेळीच सोडचिठ्ठी दिली तर कित्येकजण आपणहून माझ्या एकांगी,एकटं राहण्याच्या असलेल्या सवयीमुळे मला सोडून गेले.याचं मलाही कधीच सोयरसुतक नव्हतं,कारण आयुष्याच्या वेगवेगळ्या टप्प्यावर अशी अनेक माणसं भेटत गेली,जिथं वेळोवेळी मी वरील सर्व निर्णय घेत राहिलो..!

दोन एक महिन्यांपासून सकाळ,सायंकाळ फिरायला जाणं होतं आहे,कितीही टाळलं तरी मित्रांच्या सहवासात काही वेळ निघून जातो ; अन् आता त्या मित्रांची सवय झाल्यासारखे वाटू लागले आहे.

सवय म्हणजे माझ्याशी कुणाची तार जुळावी इतकाही मी नॉर्मल नाहीये पण वेळोवेळी भेटणं,व्यायामाच्या वेळी बोलणं नंतर रिलॅक्स होण्याच्या वेळी होणाऱ्या गप्पा हे सगळं होत असतं.
मी माझं वेगळ्या विश्वात रममाण असतो परंतु त्यामुळं सभोवताली असणाऱ्या प्रत्येक त्या मित्राचा सहवास,त्याला विचारांनी न्याहाळणे होते.मित्र बरेच झाले पण त्या दोन तासांच्या पलिकडे त्यांच्याशी माझं बोलणं नाही की मलाही तिथे करमत नाही..!

असाच एक मित्र गेली दोन महिने वेळोवेळी भेटत होता,दोघेही शहरात जुने असल्यानं एकमेकांना चेहऱ्याने ओळखत होतो.तो माझ्यापेक्षा मोठा आहे.

अलिकडेच महाराष्ट्र पोलीस दलात त्याचं सेलेक्शन झालं,त्यासाठी त्याने घेतलेली अपार मेहनत,रात्रीचा दिवस करणे,अभ्यास करणे हे सर्व जवळून बघितले असल्यानं त्याच्याबद्दल मनात एक आदराची भावना नेहमीच होती.
डिफेन्ससाठी तयारी करणाऱ्या मुलांच्या बाबतीत नेहमीच मला आदर आहे,कारण त्यांची मेहनत वाखण्याजोगची असते...

तो लवकरच निवड झाल्यानंतर असलेल्या पोलीस प्रशिक्षणासाठी जाणार आहे हे माहीत असल्याने त्याच्याबद्दल आनंद वाटत होता.फार जवळचा मित्र नव्हता पण येता जाता भेटला की हाय बाय होत असत..!

ग्रुपमध्ये आमचं धावून झालं की आम्हाला सगळ्यांना तो काय योग्य,काय अयोग्य हे सांगत असायचा अन् एक डीसीप्लेन जे असतं ते त्याच्यात होतं.त्यामुळं त्याच्याशी फारसं बोलणं नसले तरीही छान वाटायचं..!

आला की मिळूनमिसळून राहणं व्हायचं,थोड्याफार गप्पा व्हायच्या अन् आम्ही आल्या मार्गाने घरी निघून जायचो.बस इतकंच काय ते सर्व पण ; काल कळलं की तो उद्या निवड झाल्यानंतर असलेल्या पोलीस प्रशिक्षणासाठी आज रात्री निघतो आहे..!

काहीवेळ मनात विचार येऊन गेला की,त्याचा सहवास त्याचे अनुभव सांगणारा तो उद्यापासून आपल्या सोबत नसेल.एका नवीन आयुष्याची उद्यापासून तो सुरुवात करतो आहे अन् हे सर्व खूप आनंददायी असं होतं.कारण या क्षणांना अनुभवण्यासाठी,इथवर केलेला त्यानं प्रवास,यात खूप काही त्याने आजवर सोसलं होतं,अपार मेहनत घेतली होती..!

आमच्यात फारसे बोलणं नसूनही दोघं एकमेकांना भेटलो,हस्तांदोलन केलं मी काय बोलावं याच विचारात असतांना त्यानं मला बेस्ट लक केलं कारण त्यानेही गेले काही दिवस आमची जूजबी मेहनत बघितली होती पण आज त्याला मला हे बोलण्याची वेळ असुनही पहिले तो बोलला,मग मीही त्याला बेस्ट लक केलं अन् काळजी घे म्हणून सांगितलं..!

का माहित नाही पण जेव्हा मी त्याला काळजी घे म्हणून म्हंटले तेव्हा मी माझं त्याच्यासाठी हळवं होणं कंट्रोल केलं.अन् पुढच्या क्षणाला वाटलं की मित्रांच्या सहवासात रहायला हवं..!

त्याला खूप शुभेच्छा,खूप प्रेमासह..!

Written by
Bharat Sonwane.

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

गोष्ट आस्तेचा विषय असलेल्या भाषा,संस्कृती जतन संवर्धनाची..!

गोष्ट आस्तेचा विषय असलेल्या भाषा,संस्कृती जतन संवर्धनाची..!  काही दिवसांपूर्वी जगाच्या पाठीवर एका सभ्यतेचा,संस्कृतीचा अंत झाला "मैन ऑफ द होल" कोण होता ? काय करत होता ? कसं आयुष्य जगत होता ? त्याचं राहणीमान कसं होतं ? हे आपल्याला काही माहीत नाही. अक्षरशः त्याचं नाव काय होतं हे ही आपल्याला माहीत नव्हतं,आपणच त्याला तो खड्डे खोंदायचा म्हणून "मैन ऑफ द होल" हे नाव दिलेलं.जे त्याच्या उभ्या हयातीत त्यालाही माहीत नव्हते. २६ वर्ष तो एकटाच भटकत राहिला अॅमेझोनच्या जंगलात, अनेकदा त्यालाही त्रास देण्यात आला. परंतु जेव्हा ब्राझील सरकारला हे कळले की तो त्या जमातीतील शेवटचा माणूस उरला आहे, तेव्हा मात्र त्याला संरक्षण देण्यात आलं. तो राहत असलेला भाग संरक्षित क्षेत्र म्हणून संरक्षित करण्यात आला. त्याच्या जाती-जमातीतील तो शेवटचा व्यक्ती ज्याला "जगातला सर्वात एकटं राहणारा माणूस" म्हणून ओळखल्या जात असे. २३ ऑगस्टला ब्राझीलमध्ये त्याचे निधन झाले. ब्राझीलच्या जंगलात गेली २६ वर्ष तो एकटा वेगवेगळ्या ठिकाणी राहत होता. अखेर २३ ऑगस्ट रोजी पालापाचोळ्यापासून बनवलेल्या त्याच्य

Gautala Wildlife Sanctuary आणि बरच काही..!

Gautala Wildlife Sanctuary आणि बरच काही..! खास संपूर्ण महाराष्ट्रातील अनेक पर्यटकांच्या आग्रहास्तव कन्नड तालुक्यातील पर्यटन स्थळांची एकत्रित संपूर्ण माहिती देण्याच्या विनंतीस मान देऊन हा कन्नड तालुक्यातील गौताळा अभयारण्य,कन्नड शहर,अंबाडी प्रकल्प,कालीमठ येथील कालिका माता मंदिर,पितळखोरा लेणी,पाटणा देवी मंदिर,सुरपळा डोंगररांगा,कन्नड चाळीसगाव घाट परिसर या आणि इत्यादी सर्व पर्यटन स्थळांची माहिती एकाच लेखात संकलीत करून देण्याचा प्रयत्न केला आहे..!   औरंगाबादपासून ७५ कि.मी अंतरावर असलेले गौताळा अभयारण्य कन्नड तालुक्यात येते.आपण पावसाळ्यात निसर्गसहलीसाठी,ट्रेकिंगसाठी आवर्जून भेट द्यावं असंच हे अभयारण्य. डोंगरदऱ्यांच्या कपारी,खाणीतून वाट काढत उंचावरुन कोसळणारे धबधबे,पुढे त्याच धबधब्याचे होणारे चंदन नाल्यासारख्या नाल्यात होणारे रूपांतर.उंचच उंच हिरवीगार वनराईने नटलेली डोंगरे डोळ्याचे पारणं फेडतात.पावसाळा लागला की पर्यटनासाठी पर्यटक वर्ग मोठ्या प्रमाणात गौताळा अभयारण्याला भेट द्यायला दरवर्षी येत असतो. आपणही या ठिकाणी एकदा येऊन या ठिकाणाला भेट द्यावी,जेणेकरून निसर्गाने दिलेलं सर्वस्व आ

एकटेपणाचा सहवास..!

एकटेपणाचा सहवास..! हजारो माणसांच्या सहवासात जेव्हा आपल्याला एकटेपणाची जाणीव होईल किंवा एकटं वाटेल तेव्हा माणसांच्या सहवासात आपण जगत असलेलं आयुष्य सोडून,मनाच्या तळाशी चालू असलेल्या असंख्य विचारांना घेऊन मनाचा तळ घाटायचा आणि झोकून द्यायचं स्वतःला त्या खोल दरीत.जिथवर सामान्य व्यक्तीचं विचारांनीसुद्धा पोहोचणं शक्य नसेल..! कारण हजारो माणसांच्या सहवासात एकटं वाटणारी व्यक्ती विचारांनी सामान्य अन् मनाने नॉर्मल असणारी नाहीये.तिच्या आत एकाचवेळी असंख्य गोष्टींचा विचार,कल्पना करणारी माणसं त्या व्यक्तीच्या मनावर विचारांनी स्वार झालेली असतात..! अशी माणसं ओळखणे खूप सहज अन् सोप्पे आहे.परंतु त्यांच्या मनात चालू असलेल्या असंख्य गोष्टींचा तळापर्यंत पोहचून त्या व्यक्तीच्या मनात काय चालू आहे हे नॉर्मल आयुष्य जगणाऱ्या व्यक्तींना ओळखणे सहज सोप्पे असे नाही..! अश्या माणसांना काळोख जवळचा वाटतो,भर दुपारच्याभरात त्यांना उन्हं असतांना डोंगरदर्यातील कपार्यांच्या सहवासात झळया तुटण्याऱ्या उन्हाला न्याहाळणे आवडते. डोंगरातील मातीला घामेजलेल्या हातात घेऊन खाली टाकून द्यायला आवडतं,तिचं उष्ण असणं अनुभवायला आवड